کتاب «هشت هزار و چند آرزو» نوشته الهه آخرتی، یک سفرنامه معمولی و توریستی نیست؛ روایت یک سفر واقعی به بوسنی و هرزگوین است که نویسنده در آن از نزدیک با زخم های جنگ، خاطره نسل کشی سربرنیتسا و حال و هوای مردم این سرزمین روبه رو می شود. جرقه این سفر هم از یک خاطره کودکی شروع می شود؛ همان دغدغه ساده و کودکانه برای کمک به بچه های جنگ زده بوسنی که سال ها بعد او را به حضور میدانی و همراهی با گروهی ایرانی در «مارش میرا» یا راهپیمایی صلح و یادبود قربانیان می کشاند.
در فصل های مختلف کتاب، از سارایوو تا مسیرهای سخت و نفس گیر راهپیمایی، هم با جغرافیای بالکان آشنا می شوید و هم با روایت های انسانی و تلخ بازماندگان. نویسنده با زبان روان و جزئیات قابل لمس مثل خستگی راه، سختی مسیر و شرایط سفر، کمک می کند خواننده فضا را واقعی تر حس کند. در کنار این ها، به این نکته هم توجه می دهد که مسلمانان بوسنی مهاجر نیستند و ورقینو در همان خاک اروپا دارند، و همچنین از پیوندهای تاریخی ایران و بوسنی و نقش بعضی چهره های ایرانی در روزهای سخت این کشور می گوید.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.