این کتاب یک نگاه جمع و جور و جذاب به شعر معاصر فرانسه از دهه 1960 به بعد دارد. توی این دوره، شعر فرانسه معمولا بین دو حال و هوا شناخته می شود: یک جریان که دنبال «حضور» و تجربه های درونی تر است، و یک جریان که بیشتر روی «زبان روزمره» و بازسازی دقیق زندگی عادی تمرکز می کند.
نکته جالب اینجاست که داخل همین مجموعه می شود رد هر دو رویکرد را دید؛ از شکل های تازه تر غزل و تجربه های زبانی بونهوم و مولپوآ گرفته تا حال و هوای تندتر و شکسته تر «پسا شعر» در کارهای تارکوس و گلیز. با این حال کتاب نشان می دهد این خط کشی ها همیشه جواب نمی دهد و خیلی از شاعرها اصلا دوست ندارند توی این دسته بندی های ساده جا بگیرند.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.