2
ساعت
:
11
دقیقه
:
57
ثانیه
کتاب «پاییز در راهرو» اثر هادی منوری از آن دفتر شعرهایی است که از همان اول حال و هوایش را می شود حس کرد؛ شعرها انگار رو به مادرِ از دست رفته شاعر گفته شده اند و همین، به کل کتاب یک رنگ و هویت خاص داده. این جور روایت صمیمی و مادرانه را کمتر می شود در شعرهای امروز دید، برای همین خواندنش خیلی شخصی و نزدیک به دل می نشیند.
شعرها جدا جدا شروع می شوند و هر کدام صفحه خودش را دارد، اما وقتی جلو می روی می بینی همه شان مثل یک شعر بلند به هم وصل اند و یک مسیر مشترک را دنبال می کنند. در عین این که فضا و تصویرها عوض می شود و تنوع دارد، یک وحدت و یک حال ثابت زیرِ همه شعرها جریان دارد که باعث می شود کتاب یک نفس خوانده شود.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
