14
ساعت
:
54
دقیقه
:
16
ثانیه
کتاب «در ستایش فراموشی: حافظه تاریخی و طعنه های آن» نوشته دیوید ریف یک متن کوتاه اما حسابی چالش برانگیز است که می آید سراغ یک باور رایج: این که همیشه باید گذشته را زنده نگه داریم تا دوباره فاجعه ها تکرار نشوند. ریف که سال ها جنگ ها و بحران های انسانی را از نزدیک دیده، می گوید ماجرا همیشه این قدر ساده نیست. بعضی وقت ها یادآوری مدام گذشته، به جای این که زخم ها را خوب کند، آنها را تازه نگه می دارد و حتی می تواند آتش دشمنی و انتقام را روشن تر کند. او با نگاه انتقادی به جمله معروف سانتایانا (این که اگر گذشته را یادمان نماند محکوم به تکرار آن هستیم) نشان می دهد گاهی دقیقا همین چسبیدن به خاطره هاست که آدم ها و ملت ها را در چرخه رنج نگه می دارد.
نکته مهم کتاب این است که ریف بین «تاریخ» و «حافظه جمعی» فرق می گذارد: تاریخ قرار است بررسی شود و با سند و نگاه انتقادی جلو برود، اما حافظه جمعی خیلی وقت ها طبق نیازهای امروز بازسازی می شود و تبدیل به ابزار هویت و سیاست می شود. برای همین هم مثال هایی از جاهای مختلف مثل ایرلند شمالی، بالکان، هولوکاست، جنگ داخلی آمریکا و تجربه های استعمار در استرالیا می آورد تا نشان بدهد «وظیفه به یاد آوردن» همیشه نتیجه اخلاقی و صلح آمیز ندارد. این کتاب قرار نیست نسخه قطعی بدهد؛ بیشتر می خواهد یک سوال جدی جلوی پایمان بگذارد: آیا ممکن است بعضی وقت ها یک جور فراموشی آگاهانه، راه واقع بینانه تری برای زندگی کردن و کنار آمدن باشد؟
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
