کتاب «تاریخ طنز در ادبیات فارسی» نوشته حسن جوادی حاصل سال ها تحقیق جدی است و نشان می دهد طنز در ایران فقط به عبید زاکانی و چند نام معروف محدود نمی شود. نویسنده سراغ حدود هزار سال نوشته و شعر فارسی رفته و با مثال های متعدد توضیح می دهد چطور خیلی از نویسندگان و شاعران، زیر فشارهای سیاسی و فضای بسته اجتماعی، حرف های انتقادی شان را با زبان طنز بیان کرده اند.
در این کتاب اول یک تعریف روشن و کاربردی از طنز می بینید و بعد هم فرقش با هجو و هزل کاملا مشخص می شود. جوادی جای طنز و نقد اجتماعی را در متن های داستانی و نمایشی بررسی می کند، مخصوصا جاهایی مثل مذهب، سیاست و نگاه به زنان. حتی نمونه هایی از کارتون ها و تصاویر طنز نشریات قدیمی هم آورده و در کنار آن، شباهت ها و تفاوت های شیوه های طنز در ادبیات ایرانی و غربی را با دقت مقایسه کرده است.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.