«کافه پولشری» نوشته الن وتز یک نمایشنامه تک پرده ای و تک شخصیتیه که همه چیزش دور و بر یک کافه می گذره. شخصیت اصلی، زنی میانسال به اسم پولشریه که کافه را با وسواس و دل سوزی می چرخونه و هم زمان با حرف های ساده و روزمره اش، تماشاگر را می کشونه وسط دنیای خودش. گاهی انگار با مشتری ها صحبت می کند، گاهی هم با خودش و خیال هایش. از قهوه و صدای شهر و رفت و آمدها می گوید، اما پشت همین جزئیات معمولی، حرف های عمیق تری درباره زندگی، تنهایی و گذر زمان پنهان است.
این کافه برای پولشری فقط محل کار نیست؛ یک جور پناهگاهه که توش هم احساس قدرت می کند هم گاهی مزه انزوا را می چشد. متن نمایش با ریتم گفتار، طنز ریز و فضاسازی جمع و جور جلو می رود و همه چیز روی دوش بازیگره؛ اگر خوب اجرا شود، تبدیل می شود به یک تصویر شاعرانه از زن امروز که بین استقلال و دلتنگی گیر افتاده. «کافه پولشری» در ظاهر قصه یک کافه است، اما در اصل درباره آدمیه که وسط روزمرگی دنبال معنا می گردد.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.