افشین هاشمی در «هتل ایران و حسن و دیو راه باریک پشت کوه» قصه ای را روایت می کند که از دل سفر و عشق شروع می شود؛ حسن راه می افتد تا به چیزی که دوست دارد برسد و در این مسیر باید با «دیو» روبه رو شود. اما ماجرا مثل قصه های آشنای قدیمی پیش نمی رود؛ اینجا دیو آن هیولای همیشگی نیست و نگاه نمایش به قهرمان و دشمنش، تازه تر و امروزی تر شده است.
نکته مهم کتاب، حال و هوای نمایشی و موسیقی کلام آن است. نویسنده بیشتر از این که دنبال قافیه پردازی باشد، روی ریتم دیالوگ ها و درست نشستن کلمات در دهان بازیگر تاکید دارد؛ یعنی متن طوری نوشته شده که هم اطلاعات نمایشی را منتقل کند و هم ضرباهنگش حفظ شود. در کنار این ها، ارجاع هایی هم به نمایشنامه های دیگر دیده می شود که برای علاقه مندان تئاتر جذاب است.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.