21
ساعت
:
9
دقیقه
:
27
ثانیه
کتاب «تئاترکراسی؛ حکومت تماشاگران» از پیتر ماینک (استاد ادبیات کلاسیک و کارگردان تئاتر) سراغ یک سؤال جذاب می رود: تئاتر یونان باستان فقط سرگرمی بود یا روی فکر و رفتار اجتماعی مردم هم اثر می گذاشت؟ ماینک توضیح می دهد که برای آتنی ها، رفتن به تئاتر شبیه یک تجربه جمعی جدی بوده؛ جایی که آدم ها با داستان های مختلف رو به رو می شدند، احساساتشان درگیر می شد و یاد می گرفتند از زاویه های تازه به تصمیم گیری و زندگی اجتماعی نگاه کنند.
نکته جالب کتاب این است که نویسنده تئاتر باستان را با نگاه امروزی هم بررسی می کند و از ایده های علوم شناختی و عصب شناسی کمک می گیرد تا نشان دهد نمایشنامه نویس ها چطور ذهن تماشاگر را هدایت می کردند: با بازی کردن با انتظار مخاطب، صحنه سازی دیداری، شخصیت پردازی و همدلی، فکر و فلسفه پشت کنش ها، موسیقی و ریتم احساسات، زبان شاعرانه و در نهایت تغییر دادن نگاه تماشاگر. نتیجه ای که ماینک می گیرد روشن است: تئاتر می تواند مثل یک ابزار زنده برای تمرین همدلی و دموکراسی عمل کند و هنوز هم در دنیای امروز حرف های مهمی برای گفتن دارد.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
