23
ساعت
:
17
دقیقه
:
5
ثانیه
کتاب «صحنه ی تسخیر شده: تئاتر به مثابه ماشین حافظه» نوشته ماروین ای کارلسون یکی از آن کتاب هایی است که نگاهت به تئاتر را عوض می کند. کارلسون می گوید هیچ اجرایی از صفر شروع نمی شود؛ هر نمایش، خواه ناخواه ردپای اجراهای قبلی را با خودش می آورد و انگار صحنه همیشه «تسخیر شده» است. یعنی وقتی یک متن نمایشی دوباره اجرا می شود، تماشاگر و حتی گروه اجرا، خاطره تفسیرها و اجراهای قبلی را در ذهن دارند و همین باعث می شود تجربه امروز، لایه لایه و پر از ارجاع و یادآوری باشد.
او این ایده را در چند سطح توضیح می دهد: از «متن» که بار برداشت های گذشته را روی دوش می کشد تا «بدن بازیگر» که نقش های قبلی اش روی بازی تازه اثر می گذارد. بعد می رسد به خودِ «اجرای جدید» که انتخاب های کارگردانی و طراحی صحنه ممکن است آگاهانه یا ناخودآگاه یادآور چیزهایی از گذشته باشد، و حتی «فضای تئاتر» که به عنوان یک مکان، خاطره اجراهای قبلی را در خود نگه می دارد. نتیجه این است که تئاتر فقط یک اتفاق زنده نیست، بلکه یک جور حافظه جمعی است که مدام خودش را بازسازی می کند. اگر دانشجو یا علاقه مند تئاتر هستی، این کتاب یک منبع جدی و خیلی کاربردی برای فهم رابطه حافظه، اجرا و تجربه تماشاگر به حساب می آید.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
