13
ساعت
:
44
دقیقه
:
1
ثانیه
چیزی که دارم می نویسم نامه نیست، بیشتر شبیه یک راز است؛ و همین هم خوبش می کند. چون وقتی نامه نباشد، انگار صاحب مشخصی هم ندارد و قرار نیست برای کسی نوشته شود. حتی قرار هم نیست کسی آن را بخواند.
خودم هم تصمیم گرفته ام وقتی تمام شد دیگر سراغش نروم و دوباره نخوانمش. خواهرم که دو سال و چند ماه از من بزرگ تر است می گفت نوشتن راز قاعده دارد: باید بسپاری اش به زمین و بعد هم دیگر نگاهش نکنی. من هم قبول کردم و گفتم باشد.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
