15
ساعت
:
29
دقیقه
:
0
ثانیه
«کوری» از ژوزه ساراماگو (انتشارات زبان ما) یک رمان تکان دهنده و تمثیلی است که با یک اتفاق ساده شروع می شود: مردی پشت چراغ قرمز ناگهان بینایی اش را از دست می دهد، اما نه با تاریکی؛ همه چیز را سفید سفید می بیند. این «سفیدی» مثل ویروس پخش می شود و شهر را به هم می ریزد. دولت برای کنترل اوضاع، مبتلاها را در یک آسایشگاه متروک قرنطینه می کند، ولی خیلی زود می فهمیم وقتی ترس و گرسنگی و بی نظمی جمع می شوند، آدم ها چقدر سریع می توانند از قانون و اخلاق فاصله بگیرند. ساراماگو با سبک خاص خودش و شخصیت هایی که اسم ندارند (مثل پزشک، همسر پزشک، دختر با عینک دودی) کاری می کند داستان از یک ماجرای شخصی فراتر برود و شبیه یک تصویر از جامعه و رفتار آدم ها در بحران شود.
نکته جذاب داستان این است که فقط «همسر پزشک» بینا می ماند و وانمود می کند که او هم کور شده تا کنار بقیه بماند. همین باعث می شود هم شاهد همه سقوط ها و خشونت ها باشد، هم مجبور شود بار مسئولیت مراقبت از دیگران را به دوش بکشد. در دل آن همه آشفتگی، یک گروه کوچک کم کم یاد می گیرند چطور با هم کنار بیایند و از هم حمایت کنند، انگار وسط ویرانی هم هنوز جایی برای انسانیت باقی است. «کوری» در نهایت از شما می پرسد: آیا ما واقعا می بینیم یا فقط خیال می کنیم بینا هستیم؟ و اگر یک روز همه چیز فرو بریزد، چه چیزی از آدم بودنمان باقی می ماند؟
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
