6
ساعت
:
57
دقیقه
:
23
ثانیه
در کتاب «پادشاهی پیر در تبعید» آرنو گایگر خیلی صمیمی و بی تکلف از پدرش می گوید؛ پدری که با آلزایمر دست و پنجه نرم می کند، اما قرار نیست فقط یک روایت تلخ از فراموشی باشد. گایگر نشان می دهد چطور با وجود کم رنگ شدن حافظه، هنوز چیزهایی از شخصیت پدرش زنده مانده: جذابیت، اعتماد به نفس، شوخ طبعی و یک جور میل به زندگی که خاموش نمی شود.
هم زمان با دنبال کردن این داستان، نویسنده انگار دوباره کودکی خودش را مرور می کند و رابطه اش با پدر شکل تازه ای پیدا می کند؛ رابطه ای دوستانه تر و انسانی تر. او تلاش می کند جمله های خاص و رفتارهای گاهی عجیب پدرش را بفهمد و از دل همین لحظه ها به معنای خانواده، پیر شدن و دوست داشتن می رسد. این کتاب روشن و سرزنده است و بعضی جاها حتی لبخند هم روی لب آدم می آورد.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
