11
ساعت
:
28
دقیقه
:
31
ثانیه
کتاب «داوری زیباشناختی» از نیک زنگویل سراغ یکی از سوال های مهم زیبایی شناسی می رود: وقتی می گوییم یک اثر «زیباست»، آیا فقط داریم سلیقه شخصی مان را می گوییم یا می شود درباره زیبایی حرفی زد که تا حدی اعتبار عمومی داشته باشد؟ زنگویل با زبانی روشن نشان می دهد چرا این جور قضاوت ها می توانند بیشتر از یک پسند شخصی باشند و چطور می شود درباره درست یا نادرست بودنشان بحث کرد.
او در کنار مرور نگاه کانت به قضاوت ذوقی، به نقدهایی هم می پردازد که در دوره معاصر باعث شده اند زیبایی کم رنگ شود و همه چیز نسبی به نظر برسد. ایده اصلی زنگویل چیزی شبیه «فرمالیسم معتدل» است: یعنی فرم و ویژگی های حسی مثل رنگ، ترکیب بندی، ریتم و نسبت ها واقعا مهم اند، اما برای فهم زیبایی کافی نیستند و باید معنا، زمینه فرهنگی و موقعیت اثر را هم دید. نتیجه این است که داوری زیباشناختی یک کار ساده و سلیقه ای نیست؛ ترکیبی است از دقت در آنچه می بینیم و می شنویم و فهمیدن اینکه اثر در چه چارچوبی معنی پیدا می کند.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
