21
ساعت
:
46
دقیقه
:
27
ثانیه
«آب خوردن مورچه» اثر یاشار کمال (انتشارات ققنوس) دومین جلد از سه گانه «قصه ی جزیره» است؛ رمانی درباره آدم هایی که با یک فاجعه از خانه و سرزمین شان کنده می شوند و ناچارند در جایی غریبه از نو زندگی را سر هم کنند. داستان در سال های آغاز قرن بیستم و هم زمان با فروپاشی امپراتوری عثمانی می گذرد، اما حس و حالش کاملا امروزی است: آدم هایی که دنبال هویت، امنیت و یک تکه امید می گردند و می خواهند جایی را که به اجبار به آن پناه آورده اند، کم کم تبدیل به وطن کنند.
قهرمان های این روایت به جزیره ای در یونان پناه برده اند؛ جایی که هیچ کس آرام و قرار ندارد. بعضی ها چشم انتظار برگشت عزیزان شان از جنگ اند، بعضی ها با بیکاری و بی پولی دست و پنجه نرم می کنند، و تلخ تر از همه سرنوشت کودکانی است که پدر و مادرشان را از دست داده اند و گیج و زخمی، نمی دانند به کجا باید پناه ببرند. یاشار کمال با نگاه انسانی و بی طرف نشان می دهد خشونت و بی رحمی مرز و نژاد نمی شناسد و قربانی های اصلی خیلی وقت ها کسانی اند که هیچ نقشی در ماجرا ندارند؛ مخصوصا بچه ها.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
