3
ساعت
:
45
دقیقه
:
1
ثانیه
رمان «دوستان من» از فردریک بکمن (نویسنده «مردی به نام اوه») یک داستان احساسی و پر از جزئیات انسانی است که هم تلخی زندگی را نشان می دهد و هم امیدی که لابه لای رابطه ها پیدا می شود. قصه از جایی شروع می شود که لوئیزا، یک دختر ۱۸ ساله که از بچگی در پرورشگاه بزرگ شده، همیشه یک کارت پستال از تابلویی به نام «یکی از دریا» را با خودش دارد. او حس می کند توی این منظره دریایی ساده، رد چند آدم آشنا پنهان شده. وقتی می فهمد قرار است تابلو به حراج گذاشته شود، از این که هنر تبدیل به کالا شود عصبانی می شود و یک واکنش جسورانه نشان می دهد؛ واکنشی که مسیر زندگی اش را عوض می کند و او را می اندازد دنبال حقیقتی که فقط درباره یک نقاشی نیست، بلکه درباره خودش و حس تعلق داشتن است.
همزمان، داستان ما را می برد به ۲۵ سال قبل؛ تابستانی در یک شهر ساحلی که چهار نوجوان با هم رفیق می شوند و همین رفاقت برایشان حکم پناهگاه را دارد. هرکدام از آنها یک جور زخم و تنهایی با خودش دارد، اما کنار هم دیده می شوند و نفس می کشند. در همین جمع، کیمکیم که کم حرف و درونگراست کم کم به سمت نقاشی می رود و نتیجه اش همان تابلوی «یکی از دریا» می شود؛ تابلویی که در واقع فقط یک منظره نیست، یک یادگاری از رفاقت، بقا و روزهایی است که زندگی آدم را می سازد. بکمن مثل همیشه با نثر روان، صمیمی و گاهی طنز تلخ، گذشته و حال را به هم گره می زند و نشان می دهد بعضی دوستی ها حتی اگر سال ها بگذرد، هنوز هم روی آدم اثر می گذارند.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
