برای خیلی از هم نسل های ما، «کانادا» زمانی فقط اسم یک نوشابه پرتقالی زرد و خوش طعم بود که بعد از انقلاب دیگر به راحتی پیدا نمی شد. اما برای راوی این کتاب، کانادا یک معنی شخصی تر داشت؛ فامیلی که سال ها پیش به مونترال رفته بود و هر از گاهی نامه هایی می فرستاد با تمبرهای قشنگ و خاص. همان تمبرها در ذهن یک بچه تبدیل شد به تصویری خیال انگیز از کشوری دور، و بعدها هم شد یک خاطره دوست داشتنی برای پز دادن جلوی همکلاسی ها.
زمان گذشت، انقلاب و جنگ آمد و رفت و کم کم نگاه ما به دنیا جدی تر شد. کانادا هم آرام آرام از یک اسم غریبه، تبدیل شد به یک مقصد واقعی؛ جایی دور از خانه که هم دلتنگی دارد و هم حس امنیت. «نوشابه زرد» با روایت گرم و صمیمی منصور ضابطیان، از همین تغییر نگاه می گوید؛ از شکل گرفتن تصویر کانادا در ذهن ایرانی ها، از تجربه مهاجرت و امید به یک زندگی تازه در کشوری سرد اما قانونمند و قابل اتکا.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
