2
ساعت
:
4
دقیقه
:
8
ثانیه
کتاب «تنهایی یک دونده استقامت» اثر آلن سیلیتو از آن داستان هایی است که بی رودربایستی می بردت وسط زندگی سخت و تلخ طبقه کارگر انگلیس بعد از جنگ. قصه از زبان اسمیت روایت می شود؛ نوجوانی که به خاطر دزدی سر از مرکز بازپروری در می آورد. لحنش پر از کنایه و عصبانیت است، اما دقیقا همین صداقت خام باعث می شود حرف هایش واقعی به نظر برسد. او وقتی تنها می دود، انگار برای اولین بار فرصت پیدا می کند به همه چیز فکر کند: به فقر، به بی عدالتی، به آدم هایی که از بالا برای بقیه تصمیم می گیرند.
دویدن برای اسمیت فقط ورزش نیست؛ یک جور پناهگاه و در عین حال یک جور مقاومت است. مدیر مرکز می خواهد از استعدادش استفاده کند تا مرکز را موفق نشان بدهد، ولی اسمیت زیر بار نمی رود و در لحظه ای مهم، تصمیمی می گیرد که شاید از بیرون شبیه باخت باشد، اما برای خودش یعنی این که اختیارش را به هیچ کس نمی فروشد. سیلیتو توی این رمان، بدون قهرمان سازی و بدون شعار، نشان می دهد آزادی گاهی در همین انتخاب های کوچک و لجوجانه شکل می گیرد؛ حتی اگر هزینه داشته باشد.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
