کتاب «تئاتر مدرن در پرتو نظریه و عمل (1)» نوشته جی ال اشتاین (نشر مهرگان خرد) یک مرور جذاب و سر راست از شکل گیری تئاتر مدرن است. داستان از شورش ناتورالیست ها در فرانسه علیه تئاترهای قالبی شروع می شود و بعد کم کم با رشد رئالیسم در اروپا جلو می رود؛ از پاریس تا گروه ماینینگن، از کارهای ایبسن در اسلو تا چخوف در مسکو، شاو در لندن و سینگ در دوبلین. در این مسیر با کارگردان ها و تهیه کنندگان مهمی مثل آنتوان، برام، گرین، گرانویل بیکر، نمیروویچ دانچنکو و استانیسلاوسکی هم آشنا می شوید و می بینید این جریان چطور بعدها در آمریکا و انگلستان ادامه پیدا می کند؛ از ویلیامز و میلر گرفته تا آزبورن و باند.
بخش های بعدی کتاب می رود سراغ سمت و سوی نظریه ها و سبک های تازه تر: از ایده های واگنر و نیچه و تاثیرشان روی آپیا و کریگ، تا موج نمادگرایی و ردپایش در نمایشنامه نویس هایی مثل مترلینک، کلودل، ژیرادو، ییتس، الیوت، لورکا و پیراندلو. بعد هم سراغ تئاتر بی رحمی آرتو و ارتباطش با تجربه های پیتر بروک می رود و تئاتر پوچ را با نام هایی مثل سارتر، بکت، پینتر و یونسکو بررسی می کند. در ادامه، مسیر اکسپرسیونیسم از بوشنر و استریندبرگ تا اونیل و وایلدر دنبال می شود و با تئاتر حماسی (از پیسکاتور و برشت تا دورنمات، وایس، آردن و باند) و شاخه های تئاتر مستند جمع بندی می شود. این کتاب نخستین بار در سال 1981 منتشر شده است.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.