15
ساعت
:
25
دقیقه
:
20
ثانیه
کتاب «اندر ستایش فراموشی: حافظه تاریخی و طعنه های آن» نوشته دیوید ریف (انتشارات نگاه معاصر) یک کتاب کوتاه اما خیلی چالشی است که می آید سراغ یک باور رایج: این که «همیشه باید گذشته را یادمان بماند تا دوباره تکرار نشود». ریف که سال ها از جنگ ها و بحران های انسانی گزارش تهیه کرده، با مثال های واقعی و نگاه انتقادی نشان می دهد گاهی یادآوری مدامِ زخم ها نه تنها درمان نیست، بلکه می تواند آتش کینه و انتقام را روشن تر نگه دارد و نگذارد جامعه جلو برود.
نکته مهم کتاب این است که بین «تاریخ» و «حافظه جمعی» فرق می گذارد؛ تاریخ را می شود بررسی و نقد کرد، اما حافظه جمعی خیلی وقت ها طبق نیازهای امروز بازسازی می شود و حتی تبدیل به ابزار سیاست و هویت سازی می شود. ریف با اشاره به نمونه هایی مثل ایرلند شمالی، بالکان، هولوکاست، جنگ داخلی آمریکا و میراث استعمار، می پرسد چه کسی تصمیم می گیرد چه چیزی باید در یادها بماند و چه چیزی نه؟ آیا فراموشیِ آگاهانه می تواند راهی برای آشتی و صلح باشد؟ این کتاب قرار نیست نسخه قطعی بدهد، اما کاری می کند دوباره درباره قیمت یادآوری و فایده گاهی فراموش کردن فکر کنیم.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
