کتاب «قصه ساده من و آسمان و لیلایم» از بختیار علی (انتشارات مروارید) حال و هوای شاعرانه و تصویری دارد و با چند جمله کوتاه تو را پرت می کند وسط یک دنیای عجیب و روشن. انگار یک شهر را می بینی که آدم هایش دارند نور را می بافند و زمان را مثل تکه های ریز به هم وصل می کنند؛ روایت ساده به نظر می رسد، اما زیر همین سادگی کلی حس و فکر خوابیده است.
در این کتاب با تصویرهایی رو به رو می شوی که مدام بین روشنایی و تاریکی رفت و برگشت دارند: کسانی که شاید نور را ندیده اند، ولی برایش جان می کنند، و کسانی که شب را تجربه نکرده اند، اما تاریکی را می تراشند و شکل می دهند. اگر داستان و ادبیات را دوست داری و دنبال متنی متفاوت، لطیف و تأمل برانگیز می گردی، این کتاب می تواند انتخاب خوبی باشد.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.