کتاب «حرف های آتایا» اثر مجتبی ویسی (نشر مروارید) یک جور بازی ظریف و شاعرانه با خودِ کلمه هاست؛ انگار شاعر می رود سراغ حرف ها و صداهایی که کمتر دیده و شنیده می شوند، همان هایی که همیشه گوشه می مانند و کسی زیاد تحویلشان نمی گیرد. توی این شعرها با واژه هایی طرفی که آرام و کم حرف اند، اما وقتی می نشینند روی زبان، یک حس تازه و متفاوت می سازند.
فضای کتاب پر از تصویرهای ریز و خاص است؛ مثل برفی که تک و تنها می بارد یا بارانی که وسط بیابان ناگهان پیدایش می شود. شعرها روی آهنگِ صداها و نزدیک شدن زبان به تلفظ ها زوم می کنند و همین باعث می شود خواندنش هم تجربه ای شنیدنی باشد، هم دیدنی. اگر شعرهای امروزی با حال و هوای زبانی و تصویری دوست داری، این کتاب می تواند انتخاب جذابی باشد.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.