نمایشنامه کوتاه «دندان» از ماتئی ویسنی یک، از آن کارهایی است که با یک اتفاق خیلی ساده شروع می شود: دندان درد. اما همین درد معمولی کم کم تبدیل می شود به یک موقعیت عجیب و نگران کننده که نشان می دهد چطور یک سیستم خشک و بی روح می تواند حتی از یک درد کوچک هم برای کنترل آدم استفاده کند. توی این نمایش، مراجعه به دکتر و روند درمان بیشتر شبیه یک بازی اداری و تحقیرآمیز می شود؛ جایی که بیمار کم کم حس می کند دیگر آدم نیست و فقط یک «مورد» است که باید طبق قانون های بی معنی جلو برود.
دیالوگ ها کوتاه و تکراری اند و فضا حال و هوای تئاتر پوچ دارد؛ اما پوچی اینجا فقط فلسفی نیست، بیشتر از دل بوروکراسی، ترس و معطلی درمی آید. شخصیت های طرف مقابل (مثل دکتر یا آدم های وابسته به یک نهاد نامشخص) سرد و قانون محورند و همین باعث می شود خشونت داستان زیرپوستی تر و واقعی تر به نظر برسد. «دندان» با صحنه پردازی ساده و جمع و جور، بیشتر روی ریتم، سکوت و بازی بازیگر تکیه می کند و برای اجراهای کوتاه یا برنامه های ترکیبی یک انتخاب خیلی خوب است.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.