5
ساعت
:
51
دقیقه
:
25
ثانیه
کتاب «نغمه ی غمگین» از جی دی سلینجر (انتشارات نیلا) یکی از داستان های کوتاه کمتر دیده شده اوست که اولین بار سال ۱۹۴۸ در مجله کازموپولیتن چاپ شد. جالب اینجاست که داستان در ابتدا اسم دیگری داشته و ناشر بدون هماهنگی عنوانش را عوض می کند؛ اتفاقی که می گویند بعدها روی حساسیت سلینجر نسبت به چاپ و انتشار آثارش تاثیر زیادی گذاشت. روایت از زاویه ای خاطره وار و با فاصله احساسی تعریف می شود و کم کم خواننده را وارد دنیای یک خواننده جاز سیاه پوست به نام لیدا لوئیز می کند؛ شخصیتی که رد پای الهام از زندگی بسی اسمیت، ستاره بلوز، در آن دیده می شود.
داستان با اینکه کوتاه است، ضربه اصلی را دقیق و بی سر و صدا می زند: پایان تلخ لیدا نه از بی استعدادی یا شکست هنری، بلکه از تبعیض نژادی ورقینو دار می آید. او در یک وضعیت اورژانسی با درهای بسته بیمارستان های سفیدپوستان روبه رو می شود و همین تصمیم های سرد و اداری، سرنوشتش را عوض می کند. سلینجر بدون شعار دادن، نشان می دهد بی عدالتی چطور می تواند کاملا عادی جلوه کند و دقیقا به همین دلیل ترسناک تر باشد. «نغمه ی غمگین» در کنار حال و هوای ادبی و روایت خاصش، یادآوری می کند که پشت صدای یک هنرمند، یک زندگی واقعی هست که ممکن است نادیده گرفته شود.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
