5
ساعت
:
35
دقیقه
:
14
ثانیه
کتاب «100 سال فلسفه» نوشته جان پاسمور (انتشارات هرمس) یک جور نقشه راه برای فهم فلسفه غرب در دنیای مدرن است؛ از حدود نیمه قرن نوزدهم تا دهه 60 میلادی. پاسمور نشان می دهد چطور کم کم آن فلسفه های عظیم و پر از بحث های سنگین درباره «واقعیت مطلق» و سیستم های ایده آلیستی کنار رفتند و جایشان را به نگاه دقیق تر و زمینی تر دادند؛ جایی که منطق، زبان و شناخت اهمیت اصلی را پیدا می کند. به جای این که فقط اسم فیلسوف ها را ردیف کند، بیشتر تلاش می کند توضیح بده چرا سوال های مهمِ هر دوره عوض می شوند و چه اتفاقی می افتد که مسیر فکر کردن یک نسل تغییر می کند.
در این مسیر با چهره هایی مثل جان استوارت میل، برتراند راسل، جی ای مور و ویتگنشتاین روبه رو می شویم و می بینیم چطور فلسفه تحلیلی شکل می گیرد، ایده هایی مثل اتمیسم منطقی و پوزیتیویسم منطقی جدی می شوند و خودِ زبان تبدیل به موضوع اصلی بحث می شود. از آن طرف، نویسنده حواسش به جریان های اروپای قاره ای هم هست و سراغ پدیدارشناسی و اگزیستانسیالیسم هم می رود تا نشان بده این قرن پر از کشمکش بوده: یک طرف میل به وضوح و دقت علمی، طرف دیگر درگیری با بحران های انسانی و معنای زندگی. نتیجه اش هم تصویری واقعی از قرن بیستم است؛ فلسفه ای که هرچه جلوتر می رود تخصصی تر و دانشگاهی تر می شود و گاهی از زندگی روزمره و جهان بیرون فاصله می گیرد.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
