15
ساعت
:
14
دقیقه
:
10
ثانیه
«تهران» توی این داستان فقط یک شهر نیست؛ بیشتر شبیه یک اسم رمز برای کلی خاطره و حرف نگفته است. جایی که خیلی ها از شلوغی اش کمک می گیرند تا خودشان را گم کنند و بی سر و صدا از کنار زندگی رد شوند. راوی هم از همین جنس آدم هاست؛ کسی که می داند بعضی حرف ها را نمی شود راحت گفت، برای همین پناه می برد به نوشتن تا کم کم خودش را برای گفتن آن چیزهای سخت آماده کند.
قصه از سال هایی شروع می شود که راوی به عقب برمی گردد و لابه لای یادها راه می رود؛ از همان روزهایی که شروع کردن یک انشا سخت ترین بخشش بود و با یک جمله اول، همه چیز راه می افتاد. اما بزرگ تر که می شوی می فهمی همه چیز را نه می شود نوشت، نه می شود گفت. در این رفت و برگشت های ذهنی، زمان هم مثل یک عقربه سمج مدام جلو می رود و صدای تیک تاک ساعت، راوی را پرت می کند به اولین مواجهه هایش با تهران و یک ساعت پاندول دار قدیمی که انگار سرنخی از گذشته را هنوز نگه داشته است.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
