2
ساعت
:
52
دقیقه
:
41
ثانیه
آدم وقتی کسی را دوست نداشته باشد، انگار اصلا نمی تواند درست ببیندش؛ نه این طرف زندگی، نه آن طرفش. اما وقتی دل به کسی می بندی، همیشه یک چیزی پیدا می کنی که به او بگویی یا برایش بنویسی؛ این قصه می تواند تا آخر عمر ادامه داشته باشد. «ابله محله» از کریستین بوبن با نثر لطیف و نگاه انسانی اش، از همین دوست داشتن ها و دیدن ها می گوید؛ از اینکه چطور کلمات می توانند یک چهره غریبه را کم کم روشن کنند و تبدیلش کنند به چیزی آشنا و نزدیک.
این کتاب یادآوری می کند دنیا قانون های نانوشته خودش را دارد: هر کس جایی چیزی بیشتر به دست می آورد، همزمان یک چیز دیگر را هم از دست می دهد. هیچ چیز ماندگار نیست و حتی خوشبختی هم گاهی زودتر از چیزی که فکرش را می کنیم رنگ عوض می کند، مخصوصا وقتی بین آدم ها پخش شود و همه را تکان بدهد. بوبن خوشبختی واقعی را مثل خرید و قرارداد و وعده های بزرگ نمی بیند؛ خوشبختی را در یک مواجهه ساده می داند، در روبه رو شدن با یک آدم ناشناس و در این که حرف ها چطور آرام آرام او را برایمان صمیمی و روشن می کنند.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
