کتاب «سرمایه در عصر آنتروپوسن» از کوهی سایتو (انتشارات ققنوس) درباره این است که چرا بحران اقلیمی و خراب شدن حال و روز طبیعت فقط با چند تا فناوری جدید یا انرژی پاک جمع و جور نمی شود. سایتو می گوید ورقینو مشکل در خودِ منطق سرمایه داری است؛ سیستمی که برای زنده ماندن مدام دنبال رشد و سود بیشتر است و همین باعث می شود تولید و مصرف بی پایان راه بیفتد و طبیعت مثل یک منبع تمام نشدنی خرج شود. پس از نگاه او، بحران آب و هوا یک اتفاق تصادفی یا صرفا مدیریتی نیست، بلکه نتیجه مستقیم سبک زندگی و اقتصاد امروز است.
نویسنده بعدش سراغ ایده هایی مثل «رشد سبز» و «توسعه پایدار» می رود و توضیح می دهد چرا این حرف ها خیلی وقت ها فقط ظاهر ماجرا را عوض می کنند و همان مسابقه رشد را ادامه می دهند. راه پیشنهادی او «کاهش رشد» است: یعنی کم کردن تولید و مصرف های غیرضروری و در عوض بالا بردن کیفیت زندگی با چیزهایی مثل رفاه اجتماعی، عدالت اکولوژیک، وقت آزاد بیشتر و اقتصاد دموکراتیک تر. نکته جالب کتاب این است که سایتو با یک خوانش تازه از مارکس نشان می دهد توجه به محدودیت های طبیعت و رابطه انسان و محیط زیست در فکر مارکس هم پررنگ تر از چیزی است که معمولا تصور می کنیم.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.