کتاب «اسیر گهواره» اثر کریستین بوبن از آن نوشته هایی است که آرام و عمیق پیش می رود و بیشتر از اینکه قصه تعریف کند، حال و هوا می سازد. نویسنده از تنهایی های طولانی کودکی می گوید؛ از سکوتی که آدم گاهی انگار می نوشد و با آسمان و خیال زنده می ماند. اینجا یک مرز ناپیدا بین آدم و دنیا هست و بوبن با تصویرهای شاعرانه و ساده، کاری می کند آن مرز را حس کنی.
در این کتاب، زندگی فقط چیزهایی نیست که جلوی چشم می بینیم؛ بخش مهمش همان قسمت های پنهان و نامرئی است. از کلیسایی که می شود توی کف دست جا داد تا کتابی که اندازه آسمان باز می شود، همه چیز تبدیل به نشانه هایی برای فهم عشق، شگفتی و امید می شود. «اسیر گهواره» یادآوری می کند حتی گم شده ترین آدم ها هم یک گوشه امن در دلشان دارند؛ جایی که گاهی با یک نسیم، زنگش به صدا در می آید.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.