16
ساعت
:
2
دقیقه
:
8
ثانیه
«سیاوش اسم بهتری بود» دومین رمان لیلا صبوحی خامنه است که این بار شما را همراه عباس دیزجی می برد؛ همان شخصیتی که اگر «پاییز از پاهایم بالا می رود» را خوانده باشید، برایتان آشناست. روایت از دل عشق های سخت و زخم خورده و تجربه های تلخ و شیرین مرگ و فقدان رد می شود و با خرده روایت های کوتاه و فشرده جلو می رود؛ تکه هایی که کم کم مثل نخ های رنگی به هم گره می خورند و یک تصویر کامل می سازند.
راوی با زبانی کاملا مردانه و باورپذیر، مسیر رشد و تغییرش را در دل یک صعود تنهایی به قله دماوند تعریف می کند. داستان از دردها و گیر و گرفت های شخصی شروع می شود، اما آرام و طبیعی جلو می رود و از مرزهای قومیت و بعد ملیت عبور می کند تا در پایان حال و هوایی اسطوره ای و در عین حال انسانی پیدا کند. از نظر ساختار هم رمان حساب شده و دقیق چیده شده و بیشتر از هر چیز تلاش می کند یک قهرمان قابل لمس بسازد و نگاه خاص خودش به دنیا را روشن و قابل درک نشان بدهد.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
